Ga naar homepage
RSS feed
Bestandenbalie
E-cards
Aanmelden Nieuwsbrief

Lieve Passagevrouwen, ga ervoor!

Nee, blij was ik niet toen ik hoorde dat de ledenraad in januari unaniem voor de reorganisatieplannen had gestemd. Boos. Verdrietig. Teleurgesteld. Dat waren woorden die beter pasten. Dit betekende immers het einde van mijn vaste baan bij Passage. En hoewel ik wist dat het niet persoonlijk was, voelde het wel zo. Alsof al die jaren van inzet voor niets waren geweest. Ik was er helemaal klaar mee. Dacht ik. Maar ik had het mis...

 
Want het lukte niet. Hoezeer ik het ook probeer, het lukt me niet om onverschillig en boos te blijven. Misschien heeft het ermee te maken dat ik met Passage ben opgegroeid. Dat ik als kind mijn moeder al naar ‘de vrouwenbond’ zag gaan. Mijn moeder die nooit tijd voor zichzelf nam, claimde één keer per maand een avond voor zichzelf om samen met andere vrouwen tijd te besteden aan zaken die zij als vrouw belangrijk vond. En dat nog steeds doet. Bijzonder vond ik dat. Ik zag ook hoe goed die bijeenkomsten haar deden. Onbewust moet ik het belang van verbondenheid tussen vrouwen van haar hebben meegekregen. En indirect dus ook van Passage.
 
Warme herinneringen
Hoe dan ook, hoe meer ik probeerde mezelf ervan te overtuigen dat ik klaar was met Passage, hoe vaker er spontaan mooie en hartverwarmende herinneringen bij me boven kwamen borrelen. 
Herinneringen bijvoorbeeld, aan de vele broodjes die ik toegestopt kreeg na het houden van een lezing op een afdeling of Leeskringkaravaandag: “Hier kind, iets voor onderweg!” Herinneringen aan dat gastvrije redactielid die de hele redactie uitnodigde voor een barbecue bij haar thuis. 
Gewestelijke vrouwen die keer op keer, jaar na jaar, weer hun best deden om aan mijn strenge kopijregels te voldoen voor het Passage-nieuws. De prachtige openingen op afdelingsavonden waar vrouwen van wakker gelegen hadden omdat ze het zo spannend vonden, zo’n avond openen. En tòch deden ze het! 
Het verhaal van die vrouw die zich met veel moeite liet overhalen om de functie van penningmeester te vervullen en me maanden later glunderend van trots vertelde hoe blij ze was dat iemand haar had overgehaald. 
 
Trots
En er waren de herinneringen aan de ledenraad in januari waar ik aanwezig was. Het warme gevoel in mijn buik toen vrouwen me op de laatste ledenraad spontaan uitnodigden om bij hen te komen zitten. De ontroering die ik voelde toen ik hoorde dat de zorg van de ledenraad bij het nadenken over de voorstellen tot verandering in eerste instantie uitging naar het personeel. Naast ontroering ook trots: dit was de organisatie waar ik jarenlang voor had mogen werken!
 
Trouw, gerechtigheid en rentmeesterschap
Maar pas als ik begin met het opruimen van de archiefkast en daar weer de oude zwart-wit-foto’s van het Passage-verleden tegenkom, valt het kwartje echt. Ik kijk naar de beelden van vrouwen die met honderden tegelijk bijeen kwamen omdat ze geloofden dat ze een verschil konden maken. Omdat ze geloofden in een betere wereld waar trouw, gerechtigheid en rentmeesterschap de boventoon voeren. Die trots en vastberadenheid op hun gezichten. Ik krijg er kippenvel van. Zo is  het ooit begonnen... En ineens weet ik: Passage zit in mijn bloed. Het is deel van wie ik ben en het zal op mijn verdere reis altijd deel van mij blijven.
 
Vurig verlangen
Heeft het bestuur en de ledenraad de juiste beslissingen genomen? Had ik hetzelfde gedaan als ik in hun schoenen stond? Ik weet het niet. 
Wat ik wel weet is dat de bestuursleden dagenlang uitputtend vergaderd hebben, dat ze slapeloze nachten hadden van het afwegen wat wijsheid was en pijn in hun maag van de moeilijke beslissingen die genomen moesten worden. Dat ze het lef hadden om knopen door te hakken, hoe moeilijk ook.  Ze verdienen op z’n minst het voordeel van de twijfel en onze steun. Want hoezeer we onderling op praktisch niveau misschien ook van mening mogen verschillen, dat wat we delen is vele malen sterker: het vurige verlangen om dat wat onze vereniging waardevol maakt levend te houden. Om datgene wat de vrouwen op de foto’s ooit bewoog te laten dóórgaan. 
 
Maak het verschil
Of dat lukt weet niemand. De tijd zal het leren.. Maar wat we wel weten is dat het zeker niet gaat lukken als we er niet als één vrouw voor gáán. Als we onze eigen voorkeuren belangrijker maken dan datgene waar ons hart al decennia lang harder van gaat kloppen: vrouwen laten samen komen om het verschil te maken in deze wereld vanuit onze christelijke levensvisie.
 
Lieve vrouwen, bedankt voor alle mooie jaren en warme herinneringen. Ga ervoor! Zorg dat de offers in het verre en nabije verleden niet voor niets zijn geweest. Maak het verschil.
 
Margreet Hogeterp, eindredacteur Passage Magazine
 
 
 

terug naar overzicht